کفـِش منو اسیر کرد، در واقع

-

ما بودیم و مرگ و یه مشت لباس پرت و پلا، شاید که مرده بودیم؟؟(2بار)

عکسای سفر یک هفته ای درس «روستا» رو میدیدم. جدا از اینکه آه و اشک و زاری چه روزایی بود، به این نتیجه رسیدم که سهراب خدا بیامرز کجاست ببینه جدیدا توی این مملکت آب را گل نکنیمش، مرگ عزیز دیگه سایه رو ول کرده و تو بغل ما نشسته است و به ما لب میده هی. هی میده. هی. هی. هی. هی …