Misspar3oos

-

misspar3oos — Fri, 24 Feb 2012 08:18:00 +0000

پسر همسایه مان مرد. دکترش گفته که گلبولهای سفیدش صفر شده ناگهان. دیشب رفتم خرید. از جلوی حجله اش رد شدم. سرم را فرو کردم توی شالم. دستهام رو فرو کردم توی جیبهای پالتوم. و توی تاریکی کوچه ناپدید شدم. مثل ژان وارژان. راه رفتن توی تاریکی شب و سرما، وقتی سرت را فرو میکنی توی شالت، و با چشمهات مردم را نگاه میکنی، خوب است. خیلی خوب. به خانوم لباس فروش گفتم این 4تا رو بده پرو کنم. و رفتم توی اتاق پرو. از تفریحاتم همین پرو کردن لباسهاس. از بعضیهاش هم عکس میگیرم توی آینه. الکی. مسخره بازی. یادگاری. یکی را خریدم. بنفش. با گلهای نگین دار و آستینهای گشاد و آویزان. آقای کاندید مجلس یک پوستری زده بود به طول 10 متر. مثلن. و جلوش صندلی چیده بودند و آهنگ ای ایران ای فیلان من پخش میکردند. همین آقای کاندیدی که با بابا دست داده بود دیروز و گفته بود چاکریم، و بابا جواب داده بود این روزها چاکرتری! بابا تازگیها هی مای هیروی من میشود در اجتماع. خندیدم. به صندلیهای خالی. به آقای کاندید. به همه شهر. موقع رد شدن از خیابان یک حرکت جدیدی دارم تازگیها که خیلی خوب است. زل میزنم توی چشمهای راننده. خیلی عمیق و سکسی. و او ناگهان ترمز میکند و با کله اش میگوید که رد شو خب باباع. با تاکسی ها هم همین کار را میکنم راستش را اگر بخواهید. میروم آخر همه مردم، و هر تاکسی ای میآید زل میزنم توی چشم راننده اش. بعد راننده هی ریز ریز ریز می آید جلو، و کنار پای من ترمز میکند. بقران کریم. خیلی در جامعه عجیب و بیمارگونه رفتار میکنم در حقیقت. به خانوم لاک فروش گفتم این لاک را بده. و این را. و این را. 10 تایی لاک را هی آورد و مالید روی انگشتهام. خیلی خوب بود. الان هر انگشت دستم یک رنگی است. لاک خریدم و عطر. حسابم تقریبن خالی شده. اما در مرحله انکار هستم الان، و هنوز میروم و چرت و پرت میخرم و میآیم. حجله هنوز همانجا بود. فاتحه خواندم. توی شالم. شالم صلوات فرستاد. و خودش را چسباند به صورتم. شالم لباس فهمیده ایست. نگاه میکند به لبهام، و صورتم، و همه چیز را میفهمد. چه کسی این روزها، بعد از خواندن فاتحه؛ وقتی تنهایید، هوا سرد است، و در کوچه تاریک قدم میزنید و توی خودتان فرو رفته اید؛ نزدیک میشود، و خودش را در سکوت میچسباند به شما؟ … برگشتم خانه. در حالیکه سرم را فرو کرده بودم توی شالم. دستهام رو فرو کرده بودم توی جیبهای پالتوم. و توی تاریکی کوچه ناپدید میشدم… مثل ژان وارژان…

-

misspar3oos — Mon, 20 Feb 2012 20:37:05 +0000

حرف را اگر کمتر بزنی،بهتری. کمتر باور میکنی. کمتر زجر میکشی. کمتر پایین میروی. سکوت خوب است. تایپ نکردن. خندیدن. رضایت. یک روز خوب همین امروز میشود. وقتی در قفس مرغ سیاه و سفیدت را باز میکنی، تخم مرغشان را برمیداری، و لوسشان میکنی. یک روز خوب همین حالا میشود که نشستی با پدر و مادرت، میخندی، و آنها مطمئن میشوند از شادی تو. یک روز خوب وقتی است که میخوابی، رضایت داری، تلاش میکنی، حرف نمیزنی. درد را باید کشید، خورد، لبخند زد. خسته ام از دیروز و فردا. «همین الان» ِ زندگی ام مثل بچه زشت و کودن از همه رانده شده ای نشسته گوشه اتاق، نقاشی میکشد، و تمام میشود. اگر کسی بپرسد خوبی؟ میگویم چرا که نه؟! میگویم ازین بهتر نمیشود. خوبم. خوب خوب… توی کشتی ای که مستفیم جلو میرود و سکانش در دست من نیست، هر روز روی عرشه راه رفتن، و در حسرت رسیدن به روز خوبی و جزیره ای و ساحلی زار زدن، احمقانه است. هر کس با زمان در می افتد، پرتاب میشود به گذشته. پرتاب میشود به دیروزها. خاطره ها. پرتاب میشود به خلا. به بی زمانی. به روز و شبهایی که می آیند و میروند و نابود میکنند… مینویسم که خوبم. مینویسم که همین است که هست. مینویسم که خانواده اول است و آخر. مینویسم که هر که آمد، نماند. مینویسم که دنیای مجازی بیمار میکند و میپوساند. مینویسم که دستم از تایپ خسته شده. کشیدن میخواهد و دوختن و ساختن. مینویسم که هر چه گفتم و نوشتم و سند کردم، آمد و لایک خورد و محو شد. مینویسم که تکه تکه هایی شدم بین دبلیو دبلیو دبلیوها. با انسانهای بزرگی جمع شدم توی یک غار زیرزمینی، و بالای سرم می آیند و میروند و نابود میکنند و به ریشم میخندند… بعد از چند ماه، این، همه چیزی است که الان هستم. مینویسم، تا یادم بماند. یادم بماند که حرف را اگر کمتر بزنی،بهتری. کمتر باور میکنی. کمتر زجر میکشی. کمتر پایین میروی. که درد را باید کشید، خورد، لبخند زد.

-

misspar3oos — Fri, 23 Dec 2011 20:07:52 +0000

اتاقم یک هفته ای است که بوی خر میدهد. خر ینی بد. ینی منفی. بیماری. رکود. اینها. شبها میروم زیر کرسی توی هال. چون ما کرسی داریم امسال. خیلی دوستش هم داریم. قربونش هم میروم من حتی در این شرایط. شبها از9-10 میروم مینشینم زیر کرسی و به مردم نگاه میکنم. به مامان و بابا ینی. برادرم. و تلویزیون که معمولن روشن است. بابا هی میآید رد میشود نگاه میکند لبخند میزند. که ینی خوبی؟ چون دیدن من که نشسته ام یک گوشه جایی غیر از اتاقم، و هیچ کاری نمیکنم، چیزی نیست که زیاد در سال اتفاق بیفتد. من هم لبخند میزنم. که ینی خوبم. خوب خوب. امشب مامان گفت بیا نقطه بازی. گفتم حوصله ندارم. گفت بیا اسم فامیل خب. گفتم خب. رفت دو تا خودکار آورد نشستیم زیر کرسی. اشیا با ج را نوشت جل. میگویم جل نداریم قبول نیست. میگوید خیلی هم داریم جل خر نشنیدی مگه؟ اسم شهر را با ف نوشت فدک. گفتم وااا. گفت بعله شهر پیامبر اینها بوده. من هم اشیا با ش را نوشتم شرت. با ج هم نوشتم جیب. مامان رنگ را با ج نوشت جارویی. خودش هم کلی خندید بعد از اینکه گفت جارویی. من هم با ف نوشتم فیلی. با پ نوشتم پرتقالی. بابا از آنور پای بی بی سی داور بود. هی هم تاکید میکرد من خودم آخر اسم فامیل هستم اما سکوت کردم که بازیتان خراب نشود. بعد هم من شدم 565 و مامان شد 510. اگر که به نتیجه بازی علاقه مند هستید. و گرنه که گفتن ندارد که من بردم به هر حال. من خیلی وقت بود نبرده بودم. از الان دلم میخواهد هی بروم با آدمها اسم فامیل بازی کنم و هی بگم استوپ استوپ. و با افتخار کلمه ها را بخوانم، امتیازها را جمع بزنم. و ببرم. بعد هم مامان به بابا گفت که این برد. و بابا گفت هووووم و لبخند زد. یکهو 6ساله شدم. دلم میخواست مامان گوشی تلفن را بردارد به خاله مهین زنگ بزند بگوید این برد. بعد هم به دایی محسن. بعد به مادربزرگ. به همه. آدم گاهی دلش فقط از نبردن تنگ است. از دیده نشدن. از دور شدن. از روزهای اوج ارضاکننده ای که یک مدت است، هـــــُــــوپ، هر وقت به او رسیدند، پریدند.

-

misspar3oos — Wed, 21 Dec 2011 11:51:01 +0000

مامان مقداری گوشت سینه مرغ برداشته با سیب زمینی سرخ کرده ریخته در قابلمه و پخته. حالا نه انقدر ساده، اما خیلی جالب. و خوشمزه هم بود از حق نگذریم. ینی مخصوصن سیب زمینیهاش. بهش گفتم که تازه آشپز باحالی شده یک سالی است انگار. هی مدلهای جدید غذا و کلکهای آشپزی را با امید و انگیزه از تلویزیون و نیما کرمی و اینانلو و رفقای تلویزیونی اش یاد میگیرد و میپزد و به ما بیشعورهای افسرده در خویش فرو رفته ارائه میکند. همین پریروز حلیم بادمجانی شامل بادمجان، عدس، گردو و اینهای کوبیده شده پخت که من تا 1ساعت بعد از خوردنش نفهمیده بودم که گوشت درش نبود. خب جدا ازینکه من بصورت دیفالت نفهم هستم، غذاش هم خیلی به قول خارجیها تریکی بود. تریکی بر وزن سیلکی است. و اولین بار چندین سال پیش وقتی او دستم را از ساعد گرفت این را گفت. ینی گفت چه پوستت سیلکی ای. هـــه. خیلی در خودم نگنجیدم یک لحظه. خوب یادم هست…

تا خرخره از سیب زمینی سرخ شده و جوجه کباب مدل جدید پر هستم. به بابا گفتم نوبت دکتر بگیرد. گفت چرا؟ گفتم چون زمستان است. بعد دیدم یکجوری نگاه میکند که ینی «اند؟؟؟»، پس ادامه دادم که زمستان است. زود شب میشود. خیلی شب است. شب خیلی بد است. من خوب نیستم… که فکر میکنم منظورم منتقل شد. چون دیگر یکجوری نگاه نکرد که ینی «اند؟؟؟». برایم جالب است که بقیه این حس شب را نمیفهمند. و به هم اس ام اس میزنند که امشب که طولانی تر است انشالا به شما مبارک باشد و بیا برای هم هندونه باشیم و فیلان. شب یلدا هیچ حسی ندارد. ما همیشه هندوانه هایمان خراب میشود. برای همین هندوانه نمیخریم جدیدن. فقط تخمه میخوریم. یا پفک و انار شاید. در کل فکر یک شب طولانی هیچ تبریکی در من برنمی انگیزاند. ترجیح میدهم بگردم و کوتاهترین شب سال را پیدا کنم، و هی پیشاپیش به شما تبریک بگویم که به زودی یک شبی می آید که کوتاه است. و شما که نه امیدی داری، نه کاری، نه دوست همدلی، نه محل جمع شدنی، نه خیابان چراغانی شده ای، نه امنیت پیاده روی توی تاریکی شبهای پاییزی، نه میدانی و نه رقص محلی ای، نه گلدان سبزی کنار پنجره خانه مجردی ای؛ شاد باش که امشب کوتاه است، و میتوانی بدن اینکه ساعتها توی اتاقها راه بروی، در یخچال را باز کنی، زل بزنی به سقف، به سکوت گوش کنی، و به صفحه مانیتور دور دور دور خیره بشوی؛ فقط کمی زودتر بخوابی.

سالیان بعد هم شاید اگر ایرانی ای مانده بود، در کوتاهترین شب سال مینشیند و به عنوان مجری تلویزیون از کارشناس برنامه میپرسد چرا اجداد ما کوتاهترین شب سال را جشن میگرفتند آقای اجدادشناس؟ و آقای اجدادشناس که خیلی پیر است و خاطره ها مغزش را شخم زده اند، و زیر مچ دستش به خاطر موس پینه ای دارد از ایام قدیم، تک سرفه ای میکند، میگوید رو به کدوم دوربین صحبت کنم؟ این؟؟ بسیار خوب…و یک مقدار سکوت میکند، خیره میشود به میز، دوربین میرود روی صورتش، روی نگاهش که تر است، روی لبش که من من میکند با خودش … و مجری میگوید خب، اممم، بریم سری به اتاق فرمان بزنیم و یک گذر دیداری ببینیم و برگردیم. نگاهای مهربانتونو از ما نگیرید خواهش میکنم…

-

misspar3oos — Sun, 11 Dec 2011 12:18:16 +0000

:)) آدم باید بتواند گاهی بیاید در وبلاگش خنده کند. وبلاگش است. وبلاگش 4دیواری اش است. اختیاری اش است :))

-

misspar3oos — Sun, 11 Dec 2011 11:47:54 +0000

باید به دستهای خودم کفنت بکنم
بنشینم اندکیُ نگاه، بر بدنت بکنم

تا مطمئن نشدم که نمردی بمانم و
شب را، تمام، صرف قبر ساختنت بکنم

یادم نرود که گلایول بگیرم از سر راه
پرپر کنم به روت و مدام هی خفنت بکنم

شاید یکی دو بار صلوات فرستم و
هر بار نثار شادی روح پُرعنت بکنم

باید که نذر کنم توی خواب و رویاهام،
دیگر نبینمت، بگــُــذار روشنت بکنم

باید که دور شوی، بروی زیر خاکها
من هم بمانمُ فکری به حال رفتنت بکنم

-

misspar3oos — Fri, 09 Dec 2011 20:13:24 +0000

احساس میکنم صداها تعقیبم میکنند. به شکل هوووو هوووو. از این بدتر دیده اید که یک نفر از اعضای خانواده سر میز ناهار ناگهان گوشهایش را بگیرد؟ خب، خانواده من دیدند. و خیلی تعجب نکردند البته. کنار آمدند. خودم هم آمدم. کنار را میگویم. شبها که میخوابم با ترس صدا میخوابم. ینی اینکه صبح با چه صدایی از خواب خواهم پرید؟ هر روز یک اتفاقی می افتد. یا صدای در. یا تلفن. یا آواز یک نفر که خوشحال است حتمن از طلوع خورشید. یا کشیدن پرده ها توسط مامان. و جمله: اه چقدر میخوابی؟؟ یا به هم خوردن در کابینتها، و …

اینها همه به دلیل خرس گنده شدن، نیاز به پرایوسی داشتن، و همچنان در عمق کانون خانواده زیستن است. شکایتی نیست. هر کس شکایت دارد و پول ندارد غلط هم کرده. همین است که هست. راه دارد. صبح به عنوان مثال که ناگهان هم در به هم خورد، هم تلفن زنگ زد، هم مامان پرده ها را کشید و خواست جمله مشهورش را بگوید، از جا پریدم و متکایم را برداشتم و در حالیکه جیش هم داشتم مستقیم رفتم توی یک اتاق دیگر و دوباره خوابیدم. 1 ساعت شاید. باید بتوانید تصور کنید که در یک زمان چه حجم عظیمی از صدا و دسیبل و اینها برم وارد شده بود…

این یکی سه نقطه خیلی مفهوم درش بود. حدود 5 دقیقه مفهوم درش بود ینی. به معنای غیره نبود میخواهم تاکید کنم. به معنای مفهوم بود، و تفکر، و «لطفن یک لحظه…» و خیره شدن به دوردستها. چون 5 دقیقه دستم را از روی کیبورد برداشتم و نگاه کردم به جمله هام. و گفتم بزرگترین دغدغه ات را ببین تو رو قران کریم. بعد یکهو خواستم بگویم شت. و دستام را ببرم لای موهام . و غم برم مستولی شود. اما چون همانطور که قبلن هم گفتم که اعتماد به نفس درم هست، و کلن غم هم از یک حدی به بعد دیگر بر آدم مستولی نمیشود چون جا نیست، نگفتم شت. فقط به خودم قبولاندم که خواب، سکوت، و پرایوسی، کمترین نیاز یک آدم است به هر حال. وقتی نیست که نمیتوانم بیایم از مشکلات جامعه سنتی در تقابل با مدرنیته و ویژگیهای سبک د استایل و نمادهای آن در فرمهای بناهای مسکونی برای شما سخن برانم. امیدارم یک نفر با سرچ سبک د استایل به این وبلاگ رسیده باشد الان. و بخندیم دور هم. به آدمهای شیک بخندیم ینی. چون ما خیلی نزول کردیم. شما را نمیدانم. من خودم اسفل السافلینم. و راضیم. میگویند در ته اسفل السافلین یک فنری هست، که وقتی رسیدی، میخوری روش، و ناگهان پرتاب میشوی به اوووووَه ها. ازین لحاظ است که نباید از دیدن بالا رفتن بقیه آدمها، و هی رفتن خود به اسفل السافلین ترسید. و در خویشتن خویش شکست. باید هی امید داشت. هی گفت به به اسفل السافلین :]. مثلن… طبقه بندی شده در تنهاییها. جنونها. خود دلداریها. به هر حال. نقطه.

-

misspar3oos — Tue, 29 Nov 2011 15:39:03 +0000

هیچ کس نمیماند. این را زود فراموش میکنم. الان که نشستم روی تخت، و بخاری پت پت میکند، و ساعت تیک تیک. و الان که خانه خیلی ساکت است. و هوا سرد شده. و اینترنت و توئیتر و گوگل باز هیچ اثری ندارد. الان که همه نشسته اند پای تلویزونهایشان لابد. و نود نگاه میکنند. الان که هر کس بوسید و در آغوش گرفت و حرفهای قشنگ زد نیست. الان که گوشی را برمیدارم، نگاهش میکنم، و دلم برای پناه بردن به هیچکس آماده نیست. الان که متنفرم از همه. کینه دارم. محوم. الان که دستهام سرد است و خسته. الان که همه چیز شارپ شارپ شده این را خوب احساس میکنم.

با تک تک سلولهام حس میکنم که هیچ کس نمیماند. هیچکس نبوده که بماند. همه نسیمی هستند که به درخت پا در خاک تنهای وجودت میخورند، می آشوبند و دور میشوند. اگر اینجا هند بود شاید همین فردا صبح میرفتم و یک جایی در جنگلهای ناکجا آباد خودم را گم و گور میکردم. میرفتم زیردست یک استادی که میگویند تنها، در جنگل نجاری میکند. و مجسمه های چوبی میساختم. ساز دهنی میزدم. راه میرفتم. هر وقت به این سناریو فکر میکنم چیزی مبهم در ذهنم شکل میگیرد از صحنه های فیلم به رنگ خدا. جنگلش. نم بارانش. صدای قناری اش. رنج آدمهاش. یک چیزی ته حلقم را گرفته و فشار میدهد. تنهایی مشکل امروز و دیروزم نیست. میدانم. اما این حسهای تازه غیر قابل تحملند. سنگینند. حرفهای جدیدی دارند برای زدن. میگویند بکــَــن. ببُر. توانا باش. جدا شو. فراموش کن هر که را … و هر چه را … . میگویند آهسته قدم بردار، عقب بیفت از این جمعیت کور، کر، پریشان، و بپیچ توی یک فرعی با درختهای گردو. یک فرعی تنگ. خاکی. ساکت. و برو. دور شو. خیلی دور. خیلی خیلی دور. تا جایی که بیفتی. تمام شوی. و از نو بالا بیایی…

یک آهنگی که اینروزها زیاد گوش میدهم از دمی لواتو است به اسم اسکای اسکرپر (آسمان خراش). جایی که میگوید «لایک اِ اسکای اسکرپر…» … هر روز همانجا میمیرم… همانجا تمام میشوم… همانجا بلند میشوم از نو… همانجا…

Skies are crying, I am watching
Catching teardrops in my hands
Only silence, as it’s ending, like we never had a chance.
Do you have to, make me feel like, there’s nothing left of me?

You can take everything I have
You can break everything I am
Like I’m made of glass
Like I’m made of paper
Go on and try to tear me down
I will be rising from the ground
Like a skyscraper, like a skyscraper

…

Demi Lovato – Skyscraper Lyrics

-

misspar3oos — Sun, 27 Nov 2011 10:32:38 +0000

دیشب مثل ننه مرده ها نشستم توی buzz. هی کسشر نوشتم و گریه کردم. دسمال کاغذی اش هنوز اینجاس. به شکل خوبی ریز ریز شده. برادرم هی غلت میزد و پتو را میکشید توی صورتش. بلی. منِ 25 ساله و برادر 29 ساله ام در یک فضا میخوابیم. مامان گفته در اینترنت میروی چیزی مینویسی آبروی خانوادگی ما را نبر لطفن. من هم گفته ام باشه. برای همین خاطرنشان میکنم که میتوانیم هم در یک فضا نخوابیم. اما میخوابیم. چرا؟ هیچکس نمیدانست. تا ساعت چاهار بیدار بودم. نگاه کردم به دانلود منیجر. دیدم حالا که مثل خانوم، زینب کبری نشسته ام توی تاریکی و اشک میریزم، این فایلهایی که را که معلوم نیست از کی در پندینگ دانلود به سر میبرند را دانلود کنم. یک چیزهایی دیدم به اسم نامه به فامیل دور، 03 Film Credit و عارف و هایده. برادرم از رختخوابش بلند شد و مستقیم رفت به طرف آشپزخانه. برادرم خیلی گرسنه است. همیشه. و وقتی گرسنه میشود استرس میگیرد و عصبانی میشود. این را به وضوح میشود در چهره اش دید. و برای همین هم از خانه مجردی بیزار است. میگوید غذا را چیکار کنم دوست عزیز، غذا! و پاسخش در برابر سوال مگر معده ات سوراخ است؟ این است که من خیلی فکر میکنم. ما هم میگوییم خب. خب خیلی خوب است. ینی شما هر چیزی شنیدی بگو خب. و ببین چقدر مهم نیستی. چقدر بی تفاوتی. چقدر دیواری. دراز کشیدم. فایلها داشتند دانلود میشدند. یک اخلاقی که دارم صحبت با اشیاست. سه تا پنجره دانلود را کنار هم گذاشتم و گفتم هر کی زودتر دانلود شد. و هی بیشترتره را میآوردم میمالیدم به بقیه، که ینی ببینید! جلو زدها! و واقعا خوشحالم که اشیا سکوت میکنند. و میگویند خب. پوشه طرحهای داخلی را که برای خانه آقای خ کشیدم روی دسکتاپ بود. بازش کردم. نمیدانم آدم خودشیفته ای هستم یا مشکل از جای دیگری ناشی میشود. زل زدم به فضای نشیمن. به طرحی که برای قسمت ال سی دی داده ام. به نورپردازیش. رفتم توی عکس. نشستم روی مبلهاش. سکوت محض بود. لم دادم. بولیز بافتنی ام را درآوردم. کف پاهایم را گذاشتم روی پارکتها. پاهایم گفتند پس پارکت پارکت که میگویند این است؟ گفتم بلی. کنترل ال سی دی را برداشتم. زدم شبکه پی ام سی. یک آهنگ ملایمی داشت میخواند که ساکت نشستیُ… چیزی نگفتمُ… بلند شدم قدم زدم. از پنجره نگاه کردم به حیاط. به کوچه. همه خواب بودند. رفتم توی اشپزخانه. در یخچال چیزی نبود. گلدانهای بامبو را آب دادم. تلویزیون و چراقها را خاموش کردم. آمدم بیرون. برادرم برگشته و نشسته بود پای لپ تاپش. نامه به فامیل دور دانلود شد. اجراش کردم: » … بنویسید آقای مجری، بنویسید مراری نیست، جز دوری شما… اگر از چیجوری بودن من جویا هستید، باید عرض کنم، که اکنون، ایجوریَم: اوووه اوووه اوووه اوووه [گریه میکند] … اینو بنویسید… بنویسید که ایجوریَم … «

-

misspar3oos — Fri, 25 Nov 2011 14:50:56 +0000

مامان گفت تو داشتی یک چیزی میگفتی. گفتم مهم نبود. گفت بگو. گفتم مهم نبود. شما همه حرف بزنید. بعد هم بروید. من گوش میکنم. مامان گفت وااا. لباسهایم را برداشتم و رفتم حمام. آب گرم را باز کردم. همه جا را بخار گرفت. و سرود پیروزی سر داد. سپس خاطرنشان کرد که من غنیمت نمیخواهم. همین افتخار برایم بس است. بخار را بغل کردم. رفتم زیر دوش. شاشیدم. فکر کردم. بخار گفت خوبی؟ اما پاسخی نشنید. پس خودش را دور من حلقه کرد. و سکوت کردیم. لباسهایم را ریختم توی لگن. با پا رفتم رویشان. به شیوه مادربزرگانم. شالم را ولی با دست شستم. شالم روحیه حساسی دارد. در خود فرو میرود. میپیچد دور گردنم. و سکوت میکند. آمدم بیرون. آش خوردم. 3 بشقاب. و به این فکر کردم که چقدر دلم نقاشی کشیدن میخواهد. و ساز زدن. و یک زندگی هنریِ تنهای در خود. چقدر دلم میخواهد بترشم. در خود بترشم. بشوم ترشی میس. با طعم سیر. خوابم نــبُرد. هوا برفی است. دراز کشیدم روی تخت، توی تاریکی ساعت چهار. آهنگ گوش دادم. و آه کشیدم. اما نمیدانم به یاد چه چیزی. به یاد چه کسی. جدیدن زیاد نمیدانم. در یک فضایی معلقم. ولم. دوست دارم دستم را دراز کنم، یک جایی را بگیرم، بچسبم. مثل آنروز، توی مترو. همان لحظه که همه زنها پریدند توی واگن. باید پیاده میشدم. نمیشد. زل زدم به در. دستم را دراز کردم. گفتم خواهش میکنم من را بیرون بیاورید. و دیدم که دستم را دو نفر گرفتند. کشیدند بیرون. با موهای ریخته و کیف اویزان افتادم روی صندلیهای ایستگاه. قطار رفت. حس خوبی بود. اینکه بنشینی. بالاخره. و ببینی که بقیه میدوند حالا. گیر میکنند. معلقند. این خواب تقریبن هر شب من است. بی وزنی. بالا رفتن. هر شب بی وزن میشوم و پرواز میکنم، میروم بالا، و میخورم به سقف. هر شب گیر میکنم یک جایی توی هوا. و به خودم میگویم فاک دوباره شروع شد. و به همه از آن بالا لبخند میزنم که یعنی نترسید چیزی نیست این همه اش یه خوابه، خواب پشت پنجره… و گاهی از آدمهای آن پایین میخواهم کمکم کنند بیایم روی زمین. و معمولن کسی کمک نمیکند. و من برای خودم لق میخورم زیر سقف. هر شب. و این خیلی مسخره است. این مسخره است که آدم در خودش حرف بزند. این مسخره است که آدم هنوز دلش بخواهد. این مسخره است که آدم در بیداری معلق باشد. در خواب معلق باشد. این مسخره است که آدم گیر کند. مثل در کره ماه بودن. بدون لباس فضانوردی. بدون وسیله ارتباطی. و برای ابد.